320-تاب آورم دشنام را آنچنان که پیلان در میدان جنگ تاب آورند تیرهای رها شده از کمانها را زیرا که بسیارند بد راهان.

282-از تمرکز ذهن حکمت آید و از پریشانی ذهن خسران.فرزانه ای که این راه دوگانه را فهمید و راه پیرشفت و سقوط را و خویشتن را به آن سپرد تا حکمتش فزونی یابد.

249-مردمان میبخشند نسبت به ایمان خویشو به نسبت خواست خویش آن که به قسمت دیگران رشک برد نه شب ارام دارد و نه روز.

340-رودها همه جا در جریانند .هرزه علفها از هر گوشه می رویند .با معرفت خویش برکنید هرزه علفها را هر گاه که دیدید جوانه اش را.

318-خطا دیدن آنجا که خطایی نیست و چشم پوشی آنجا که خطا ست,از فلسفه ی غلط است و به گمراهی انجامد.
